UDOSTĘPNIJ
REKLAMA

⇑REKLAMA PŁATNEJ USŁUGI⇑



ASSASSIN’S CREED

Michael Fassbender, Marion Cotillard i Jeremy Irons, a do tego ukryte ostrza, bieganie po dachach, Animus, asasyni i templariusze. Wydaje się, że do szczęścia nie potrzeba nic więcej. Właśnie, wydaje się. Recenzja filmu Assassin’s Creed.

Już otwierająca film sekwencja pokazuje, że twórcy nie bardzo wzięli sobie do serca przynależność do kanonu i dość frywolnie potraktowali materiał źródłowy. Podczas asasyńskiej przysięgi słyszymy mantrę Zakonu (nic nie jest prawdziwe, wszystko jest dozwolone) i widzimy rytualną amputację palca serdecznego Aguilara. Problem w tym, że rękawica z ukrytym ostrzem w XV wieku nie wymagała już usuwania palca (w czasach Altaira w miejscu uciętego palca wysuwało się ostrze), z czego żartowali już Ezio i Leonardo Da Vinci w Assassin’s Creed 2…

Kolejne sceny przeskakują już w czasy współczesne. Callum Lynch (Michael Fassbender) przez dramat z dzieciństwa wiódł niezbyt prawe życie. W wieku trzydziestu kilku lat został oskarżony o morderstwo i skazany na śmierć. Po egzekucji Callum… budzi się w ośrodku badawczym Abstergo, gdzie wbrew swojej woli bierze udział w poszukiwaniu mitycznego Fragmentu Edenu – artefaktu o olbrzymiej mocy, który zostawiła po sobie przedwieczna cywilizacja. Ostatnim, znanym posiadaczem Jabłka Edenu był przodek Calluma, Aguilar de Nerha i tylko sesje Lyncha w Animusie mogą wskazać miejsce ukrycia tego potężnego artefaktu.

Animus to w filmie wielkie mechaniczne ramię, które podczas synchronizacji pozwala Lynchowi odegrać każde zachowanie swojego przodka i przyswoić jego umiejętności. Machina nie ma nic wspólnego z urządzeniami jakie znamy z gier, ale w przypadku filmu sprawdza się bardzo dobrze. Świetnie wyglądają migawki, w których widzimy jak Callum odwzorowuje widowiskowe parkourowe sztuczki Aguilara. Desmond nabywał asasyńskich zdolności przez samo leżenie na wygodnym fotelu, więc pomysł filmowców nie jest taki zły.

Zdecydowana większość filmu rozgrywa się w teraźniejszości. Callum snuje się po Abstergo, poznaje Sofię, nieświadomą planów Templariuszy córkę doktora Rikkina i cała gamę anonimowych dla widzów postaci, w których ciałach płynie asasyńska krew. Nie ma tutaj jakichkolwiek emocji, zwrotów akcji, interesujących starć. Po prostu nuda. Nuda i brak logiki bo kto przy zdrowych zmysłach pozwala potomkom asasynów swobodnie chodzić wśród witryn z bronią ich przodków?

Sceny w Animusie składają się łącznie na jakieś 20 minut filmu. Gdyby tak wyglądała cała produkcja, mielibyśmy najbliższą graczom ekranizację od niepamiętnych czasów. Piękne ujęcia z perspektywy lecącego orła, znaku rozpoznawczego serii, a do tego fantastyczne filtry obrazu sprawiają wrażenie oglądania zupełnie innego filmu. Trwający około 10 minut fragment w okolicach połowy filmu to po prostu esencja Assassin’s Creed. Skrytobójstwa, walki różnym orężem, parkour, ślizganie po dachach i spektakularny Skok Wiary robią piorunujące wrażenie i każą sobie zadać pytanie „czemu twórcy nie poszli w tę stronę?”. Można winić budżet, ale film wcale nie musiał rozgrywać się w czasach hiszpańskiej inkwizycji. To samo można było osiągnąć w teraźniejszości, bez drogich efektów specjalnych. Przecież od lat czekamy na odsłonę gry, która rozgrywałaby się wczasach współczesnych. Wielka szkoda.

Aktorsko również jest blado. Michael Fassbender nie ma tutaj wiele do zagrania. Małomówny Lynch robi groźne miny, a jeszcze bardziej małomównego Aguilara widzimy zbyt krótko, aby się nim zachwycać. Marion Cotillard stara się uwiarygodnić zaślepioną idealistkę, ale rola jest tak schematyczna, że trudno z niej cokolwiek wyciągnąć. Jeremy Irons to z kolei idealny przykład tego jak można zmarnować genialnego aktora. Jego dr. Rikkin przez niemalże cały film stoi zamyślony i tylko sporadycznie rzuci jakiś komentarz. Pozostała część obsady to praktycznie patrzący się na siebie statyści.

Jeśli interesują was inne opinie o filmie to znajdziecie je na mediakrytyk.pl

Słów kilka o easter eggach, które wpadną w oko fanom. Wszędobylski orzeł fantastycznie spina sekwencje w przeszłości, dźwięk synchronizacji punktów widokowych pojawia się przy zdjęciach z powietrza. W pokoju z nowym Animusem w tle znajduje się stworzony przez Rebekę Crane Animus 2.0 używany przez Desmonda Milesa. Pod nawiązanie do gier można podciągnąć usunięcie palca, o którym wspomniałem na początku i linkę z hakiem, która w grach pojawiła się dopiero w XIX wiecznym Londynie w Assassin’s Creed Syndicate. Przewijający się na ekranie Moussa jest potomkiem Baptiste z Assassin’s Creed Liberation, a Lin wygląda na osobę związaną z Shao Jun z Assassin’s Creed Chronicles China.

Film Assassin’s Creed to zbieranina nietrafionych pomysłów i jednej perełki w postaci sekwencji w Animusie. Zebrana grupa fantastycznych aktorów została stłamszona przez brak spójnej wizji obrazu, schematyczne rozwiązania i do bólu odtwórcze postaci. Nie oczekiwaliśmy cudów i oscarowej produkcji, liczyliśmy na zgrabne przeniesienie znaków rozpoznawczych serii, a dostaliśmy nudną papkę, która zamiast na zawartości skupia się na nieopuszczaniu ram PEGI-13.

PS. Krąży opinia, że film spodoba się fanom. Nie. Jestem fanem, ograłem i przeczytałem dosłownie wszystko, co pojawiło się w temacie i dalej uważam, że ten film jest zły. Bardzo zły.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here