Recenzja pierwszego sezonu Opowieści Podręcznej, serialu, który mnie zachwycił mimo niezbyt interesującej dla mnie tematyki, pojawiła się w weekend. Nie wiem, jak to się stało, ale tekst niemal rok przeleżał na dysku i nie został opublikowany. Na szczęście wykopałem go podczas tworzenia tej recenzji, ponieważ serial powrócił z drugim sezonem, który na bieżąco mogliśmy oglądać na Showmaxie, a kilka dni temu mogliśmy obejrzeć finał nowej serii. Wracamy do Gileadu!

Akcja rozpoczyna się w momencie zakończenia poprzedniego sezonu. Freda/June dzięki ryzykownej grze Nicka ma szansę uciec. Przyjaciel zorganizował jej nie tylko ucieczkę z domu Waterfordów, ale też możliwość przedostania się do Kanady. Niestety po drodze coś idzie nie tak i brzemienna June z powrotem wraca do znienawidzonego domu i tylko naciągana wymówka sprzedana przez Ciotkę Lydię ratuje jej skórę.

1. Opowieść Podręcznej Sezon 1
2. Opowieść Podręcznej Sezon 2
3. Opowieść Podręcznej Sezon 3
4. Opowieść Podręcznej Sezon 4 (2020)

Po pierwszych trzech odcinkach poczułem rozczarowanie. June wróciła do Waterfordów, a my wróciliśmy do punktu wyjścia. Czyli co, June będzie uciekała, by za moment znów wrócić do domu? Na szczęście dalsza część sezonu uzasadnia takie działanie. Ciąża rozwija się dobrze, dziewczyna ma nieco więcej swobody, a w domu pojawia się ktoś nowy. Nick za lojalność dostaje… żonę. Wytypowana przez „górę” panna młoda to piętnastoletnia dziewczyna po praniu mózgu. Przybywa do domu z misją zajmowania się majątkiem i spełniania zachcianek męża. Nicka, który szaleńczo zakochany jest w June i jest prawdziwym ojcem jej dziecka.

Nie bójcie się jednak, drugi sezon Opowieści Podręcznej nie idzie w stronę Mody na Sukces. Ograniczono wątek postrzelonej Janine, za to dużo ważniejsza okazuje się rola Emily zesłanej do robót na skażonej ziemi. Najciekawszą nowością są jednak częstsze retrospekcje sprzed rewolucji. Wydarzenia poznajemy zarówno z perspektywy głównej bohaterki, jak i postaci jej towarzyszących. Znacznie rozbudowany wątek Sereny (Yvonne Strahovski) pokazuje jak z wojowniczej aktywistki stała się uległą mężowi jedną z „żon” Gileadu. Poza tym współczesna Serena zaczyna pokazywać pazurki. Sprytnie wykorzystuje pobyt w szpitalu męża, by wprowadzić kilka rozporządzeń, a ponadto zaczyna stawiać się Fredowi (Ralph Finnes), który dopiero teraz pokazuje prawdziwą twarz. Zapomnijcie o sierotce z miną zbitego psa z pierwszego sezonu. Fred to teraz bezwzględny polityk i brutalny pan domu, który nie znosi jakiejkolwiek formy sprzeciwu. Oprócz retrospekcji widzimy również nieco świata poza Gileadem. Mamy tutaj troszkę więcej Kanady będącej marzeniem amerykańskich uchodźców, ale dowiemy się również jak na sytuację w USA reagują inne kraje, jakie nakładają sankcje itp. W drugim sezonie świat staje się o wiele lepszy.

Finał drugiej serii jest mocny, ale też nieco przewidywalny. Wątki Emily i June zazębiają się, a finałowe sceny sugerują wielkie zmiany w trzeciej serii i początek prawdziwej rewolucji. Finał podkreśla również wielką zmianę u Sereny, która po wielu doświadczeniach drugiej serii podjęła decyzję, która mocno przedefiniuje tę postać. Ale na konkrety musimy poczekać do przyszłego roku.

Opowieść Podręcznej w drugiej serii nie tylko utrzymuje poziom poprzedniej, ale też dodaje mnóstwo nowych elementów poszerzających naszą wiedzę o świecie, w którym rozgrywa się dramat kobiet. Mimo tego wszystkiego to dalej kameralna historia June, która za serce chwyta równie mocno, co rok temu. Musicie to obejrzeć!

Serial możecie obejrzeć na Showmax.com

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.